Bikerchick

Toen ik dit berichtje las, moest ik even terugdenken aan mijn eerste ervaringen in het uitgangsleven. Mijn toenmalig vriendje werd 18 en hij gaf een vat (allee, hij werd op het einde van het jaar 18 maar gaf samen met nog wat kameraden een vat in het midden van de zomer). Ik was nog een jong ding van amper 15.

Mijn vriendin, een vrijgezelle, en ik mochten dus zo ongeveer naar ons eerste vat. Gelijk kiekens zonder kop liepen wij daar rond.

Op een gegeven moment komt er zo ne gast binnen, ik zeg u; ne biker tot en met. Leren vest, helm onder de arm. Mijn vriendin (en ik) waren helemaal verkocht. De hele avond hebben we rond hem gefladderd (tot grote ergernis van mijn, ahum, grote liefde) maar we konden hem niet uit het oog verliezen. Ahneen, ne biker, die was van ons. Allee, voor mijn vriendin dan toch.

Rond 1 u maakte hij aanstalten om naar huis te gaan, dus wij liepen hem achterna om afscheid te nemen. En hij loopt regelrecht naar zijn... camino! Een belachelijk klein minibrommerke...

En daarvoor hadden wij ons ne ganse avond uitgesloofd....

Oja, die grote liefde van mij... dat is uiteindelijk niks geworden hoor. We zijn aan-en-af ongeveer 3 jaar samen geweest. Nu komt hij nog regelmatig over de vloer. Luc is in maart (of was het april?) van dit jaar nog getuige geweest op zijn huwelijk en intussen hebben ze ook al een flinke zoon van een maand of 4.

Ook dit is vakantie

Griep

Ne mens zou schrik krijgen voor minder. Ik werk in een kinderdagverblijf, een soort buurtwerking waar voornamelijk kansarme en migrantenkindje op af komen. De meeste van deze mensen nemen het niet zo nauw met de regels. Hun kind brengen als het niet afgesproken is, het veel te laat komen halen, het niet brengen als het wel afgesproken is en niks laten weten, een ziek kind toch laten komen (en dan op voorhand een stopje steken zodat het toch het eerste uur koortsvrij is). De meeste ouders gaan niet werken, brengen de kinderen omwille van sociale of familiale redenen. Iets wat ook typisch is voor onze opvang; de "belgjes" komen tussen 7u30 en 9 u binnen, de migrantjes beginnen vanaf 11u30 binnen te komen, vaak nog met slaapoogjes en nachtpamper aan...

En zo had ik er vandaag dus weer eentje. De snottebellen kwamen bijna uit zijn oren gelopen en om kwart voor 8 vanmorgen legde hij zijn kopje al neer op de mat, zo ellendig was ie. Na zijn dutje, om 9 u, nam ik zijn temperatuur, en die was 38,7°C. Tijd om de mensen op te trommelen om hun spruit te komen halen.

Net op dat moment komt mijn collega binnen en na mijn verhaal heeft ze in paniek naar haar huisarts gebeld. Ze is panisch voor de mexicaanse griep!
Ik moet zeggen dat ik er ook niet echt gerust in ben, wie wel trouwens, zeker omdat Fran altijd al een zwakke gezondheid gehad heeft, en bij de minste prul compleet uitgeput in het ziekenhuis geraakt. Maar om te zeggen dat ik nu echt panikeer... Uiteindelijk gaan we er allemaal bijna aan moeten geloven, en naar het schijnt vallen de symptomen nogal mee.

Of het manneke nu echt griep had of niet, zullen we morgen weten. Waarschijnlijk staat ie er morgenvroeg toch terug, koorts of niet...

Zusterliefde

Wat deden we namiddag?

- High School Musical kijken

- tekeningen maken uit het tekenboek

- voorlezen uit de kinderbijbel (heilige boontjes als we zijn met onze niet-gedoopte kinderen)

- oja, en ruzie maken. Allee, toen deed ik niet meer mee. Nét toen ik dacht dat ze wel eens even rustig alleen zouden kunnen spelen, hoor ik een enorme krijs en daarna gejank. Als ik ga kijken, zie ik de flokken haar op de grond liggen. Fran heeft een serieus stuk haar uitgetrokken bij Lena. Ik weet dat Lena ook serieus durft uitdagen en natuurlijk heb ik niet gezien hoe het gekomen is. Hmmm, moeilijke situaties vind ik... Ik heb Fran allerzins voor een kwartiertje naar boven gestuurd, want hoe dan ook; haar uittrekken doe je NIET!

vakantievoorraadje

We zijn zonet een voorraadje boeken/cd-roms en dvd's gaan halen in de bib.

Lena moet onder de vakantie blijven oefenen, vooral in rekenen, dus hebben we een paar rekenspelletjes in huis gehaald. Op de pc vindt ze het veel leuker dan op papier. Hopelijk krijgen we haar zo meer gemotiveerd.

Ook lezen moeten we blijven oefenen, en op niveau. Dus zijn we ook een voorraadje AVI2 boekjes gaan inslaan.

De DVD van highschool musical 3 lag toevallig op de kop van een rek. Tja, die kon Lena niet voorbij lopen, dus die hebben we ook maar meegenomen.

Nog enkele voorleesboekjes voor Fran (en Lena natuurlijk) waaronder de kinderbijbel. De parking van de bib is de achterkant van de kerk in Beringen en daar hangt een reuzegroot kruis met een genagelde Jezus er op. Lena vroeg me daarstraks waarom ze die daar opgehangen hadden, en ik stond met mijn mond vol tanden ;o). Vandaar de kinderbijbel ;o).

Oja, en nog 1 boekje om te leren tekenen. Altijd leuk voor die creatieve zieltjes van mij. Laat dat verlof maar komen ;o)

I need verlof!

Amai, en dringend.

Rondom me hoor ik niks anders dan mensen die verlof hebben, op verlof vertrekken, op verlof zijn of net terug zijn uit verlof. En ik maar werken, voltijds op dit moment. Jawel...

Maar dit is mijn laatste week, daarna sluit de crèche voor 3 weken. Tijd! Tijd om te leren, tijd voor mijn dochters (ahja, Fran gaat volgende week nog 3 keertjes auti-opvang doen), tijd om onze kabasjes te pakken, want we vertrekken nog een dagje of 3 naar Disneyland. Tijd om te babysitten, want Sepperman komt logeren. Tijd om te tuinieren, tijd om te bloggen?

We'll see. Alles kan, niks moet, want dan is het verlof...

Autikamp II

Fran is nu al 2 dagen op autikamp geweest, en ze vindt het fantastisch. Ik krijg een blij, gelukkig kind mee naar huis, dat zich prima geamuseerd heeft, dat als haar energie kwijt is kunnen geraken, dat een hele dag 1op1 aandacht heeft gehad, dat flink is geweest, dat mooie dingen heeft gemaakt, dat is gaan zwemmen (en zelfs kopje onder is geweest!!!), kortom; dat een dagje zichzelf heeft kunnen zijn. Ik vind het "lelijk" om dit te zeggen, maar dat ze eens de kans heeft om een dagje "autistisch" te "mogen" zijn.

Wat een verschil... Ik word er zowaar even stil van. Want... hoe voelt ze zich anders wel niet? Op school moet ze zich zooooo inspannen om sociaal mee te kunnen, dat ze 's avonds uitgeput is. Ze kan absoluut niet tegen drukte, en in elke kleuterklas zijn er wel drukke momenten. En dan mag ik al van geluk spreken dat ze naar een freinetschool gaat waar ze énorm veel moeite doen voor haar, waar de klassen bewust klein worden gehouden omdat er dan meer aandacht naar elk kind apart kan gaan.

Omdat ze qua intelligentie veel te goed is, is buitengewoon onderwijs geen optie (zie dat tekenopdrachtje hierboven, onder andere...). Een school voor meer/hoogbegaafde autikinderen, zou dat nog het gat in de markt zijn?

Auti-kamp

Fran is al enkele weken de kluts kwijt. Mijn examens, wisselende uren op het werk. Opvang, geen opvang, ... Het werd haar allemaal wat veel. Zodra de structuur wegvalt, hebben we een klein rampje in huis...

De vakantie doet er ook geen goed aan, het ritme is nu helemaal zoek. Ze is 2 daagjes naar de petteflet (buitenschoolse opvang) geweest, en 2x kreeg ik een overstresst kind terug mee naar huis dat jankte vanaf de moment dat ze in de auto kwam, tot de moment dat ze in haar bed zat. En ik zeg je, veel tijd zat daar niet tussen ;o). Vorige vrijdag ging ze met mama mee werken, ik had op het werk een 8-tal kindjes. Na 1,5 u werd de drukte Fran zo groot dat ze vroeg om op een bedje te gaan liggen. Wat ze ook deed, 1,5 u aan een stuk. En de deur moest dicht, want ze kon het lawaai niet verdragen. En dan zet ik dat kind in de petteflet met 76 kinderen...

Via LSA, de thuisbegeleidingsdienst, kregen we de kans om haar op auti-kamp te laten gaan. Deze week dus, en nog de week van de 21e. Geen overnachtingen, gewoon 's morgens brengen en 's avonds halen. Leek me heel leuk voor haar. En misschien zelfs nog iets leuker voor Lena, want dan heeft zij ook eens wat individuele aandacht. En zo geschiedde. Vanmorgen gingen Lena en ik Fran naar Peer brengen, waar het auti-kamp doorgaat. Ze kreeg dadelijk een "juf" toegewezen, enkel en alleen voor haar. Ze keek zelfs niet meer om voor te wuiven, want ze had het veel te druk; de juf was namelijk op een dagschema aan het laten kijken wat er op het programma stond vandaag. Ik zag haar oogjes al glunderen. Structuur, hier kan ze zo van genieten!

Vanavond ging ik haar ophalen. Ze kwam met een reuzegrote smile af (ze verstopte zich achter de juf, daar had ze natuurlijk plezier in). Oh, wat een verschil. Ze had zich duidelijk geamuseerd. Ze had een armbandje gemaakt, veel gekleurd, ze was gaan wandelen, naar de speeltuin geweest (dat kon ze allemaal goed vertellen via het dagschema). Ze was het enige kleine meisje, er was nog een jongetje van haar leeftijd ook, en ze was al gekend door iedereen! Haha, ik had niet anders verwacht ;o). Ook kreeg ik de opmerking van de juf dat ze wel heel slim is. Ze had meerdere puzzels van 100 stukken gemaakt, zonder verpinken en ze had meegedaan met een opdrachtenspel waarbij ze op het eerste blad moesten kijken, wat er getekend moest worden, en dan in een andere ruimte, op een 2e blad moesten gaan tekenen. Dit is wat Fran er van gemaakt heeft;

Niet slecht voor een kind van 4,5 men dunkt... Alleen de logica al, en dan heb ik het nog niet over haar tekenkunsten ;o).

Allerzins, Fran is content. Ze heeft op dat 1,5 u dat ze thuis is, nog geen een keer gehuild (héééééééééééééél ongewoon voor haar), ze is nog geen 1 keer kwaad geweest (zo mogelijk nog ongewoner). Mama is ook content, want ik heb 4 uren kunnen studeren vandaag. Morgen gaat Fran weer naar het auti-kamp, en dan gaan ze zwemmen! Ze heeft veel zin om terug te gaan. Lena is ook content, want ik heb beloofd dat we morgen onder ons tweetjes gaan zwemmen ;o)

Voor jou, Titus

Voor Titus, voor mijn dikke knuffelbeer. Mijn schat. Amper een jaar lang hebben we van je mogen genieten. Samen met je zusje Marie kwam je bij ons wonen. Nooit zag ik zo een speciale kater. Je had een muisgrijze kleur, ietsje langer haar. Oneindige snorharen... Knuffelen was je grootste hobby. Ik kon niet gaan zitten, of jij zat op mijn schoot. Of je sprong gewoon in mijn armen. En babbelen dat je kon, op alles had je een antwoord.
Titus, je was een heel speciaal beest. Vannacht om half 1 heeft een roekeloze chauffeur daar een einde aan gemaakt. Hij heeft jou omvergereden en is dan ook nog doorgereden, alhoewel hij goed genoeg gezien heeft wat er gebeurde. Gelukkig hebben onze achterburen je opgepakt en naar de dierenarts gebracht. Het leek nog even goed te komen. Je reageerde nog een beetje, maar jouw hoofdje was geraakt. En je hebt het dus niet gehaald...
Ik ben je juist nog een keer gaan aaien. Je was koud en hard. Niet die dikke, zachte knuffelpoes die ik kende. Nooit, niet één keer heb je iemand pijn gedaan, zelfs niet als de kinderen jou met de staart oppakten. Nooit heb je uitgehaald, gekrabt of gebeten, hoe hard Luc je ook plaagde. En nu dit. Je verdient het niet man, écht niet. Ik ben er kapot van.
Titus, je zal altijd een speciaal plaatsje in ons hart hebben. In dat van mij, Luc, de kinderen en Marie natuurlijk ook. Misschien gaat zij je wel het hardste missen...

Het ga je goed...

Namen

Ik las op het blogje van Miek en Stiev dat zij vonden dat de namen van hun kinderen echt wel bij hun karakter pasten. Antwoord op de vraag; tevreden met uw naam?;
Mijn eigen naam, ik weet het niet... Laatst kwam ik iemand tegen die ik maar een paar keer gezien heb, en hij zei: "Leen was het he?". En toen bedacht ik me; joa, dat zou me ook nog staan, Leen. Maar uiteindelijk ben ik ook wel blij met Inge. Je hoort het niet té veel, vind ik. Ik heb tenminste nooit met 3 Inge's in de klas gezeten.
Onze Lena is inderdaad ook gelijk ze moet zijn, gelijk ik ze had voorgesteld, zelfs een beetje té. Lena is genoemd naar mijn meter, tante Lena. Zij is een heel zorgzame vrouw, een moederkloek met een warm hart bij wie ik vroeger vaak terecht kon. Zo een dochter wil ik ook wel (en stiekem hoop ik deze mooie eigenschappen ook van mijn meter geërft te hebben). Lena zorgt ook graag, ze kijkt niet naar populaire kinderen of niet, ze gaat vaak voor de underdog. Dat bewonder ik in haar. Ze moet zich vaak plooien om het leven met haar, niet zo gemakkelijke, zus een beetje aangenaam te houden. En dat doet ze goed. Ik merk pas als Fran met andere kinderen speelt, hoe veel Lena moet incasseren. Want andere kinderen laten, uiteraard, niet zo met zich "sollen" als Lena. Als ze nu nog meer zelfvertrouwen en wat minder faalangst zou hebben, zou mijn grote kleine meid perfect zijn.
Fran, da's een taaie he, een kwajongen. En toch is ze zo graag een mooi meisje. Een korte krachtige naam voor een krachtige madam.

We hebben goed gekozen ;o)