Voor jou, Titus

Voor Titus, voor mijn dikke knuffelbeer. Mijn schat. Amper een jaar lang hebben we van je mogen genieten. Samen met je zusje Marie kwam je bij ons wonen. Nooit zag ik zo een speciale kater. Je had een muisgrijze kleur, ietsje langer haar. Oneindige snorharen... Knuffelen was je grootste hobby. Ik kon niet gaan zitten, of jij zat op mijn schoot. Of je sprong gewoon in mijn armen. En babbelen dat je kon, op alles had je een antwoord.
Titus, je was een heel speciaal beest. Vannacht om half 1 heeft een roekeloze chauffeur daar een einde aan gemaakt. Hij heeft jou omvergereden en is dan ook nog doorgereden, alhoewel hij goed genoeg gezien heeft wat er gebeurde. Gelukkig hebben onze achterburen je opgepakt en naar de dierenarts gebracht. Het leek nog even goed te komen. Je reageerde nog een beetje, maar jouw hoofdje was geraakt. En je hebt het dus niet gehaald...
Ik ben je juist nog een keer gaan aaien. Je was koud en hard. Niet die dikke, zachte knuffelpoes die ik kende. Nooit, niet één keer heb je iemand pijn gedaan, zelfs niet als de kinderen jou met de staart oppakten. Nooit heb je uitgehaald, gekrabt of gebeten, hoe hard Luc je ook plaagde. En nu dit. Je verdient het niet man, écht niet. Ik ben er kapot van.
Titus, je zal altijd een speciaal plaatsje in ons hart hebben. In dat van mij, Luc, de kinderen en Marie natuurlijk ook. Misschien gaat zij je wel het hardste missen...

Het ga je goed...